Φημοειδή

Πριν από 8 χρόνια κυκλοφόρησε μια πληροφορία ότι μια συγκεκριμένη ρύθμιση μετέτρεπε κάποια μοντέλα κινητών σε ανιχνευτές των ραντάρ της τροχαίας. Η επιβεβαίωση γινόταν τη στιγμή της ρύθμισης από ένα εικονίδιο που εμφανιζόταν στην οθόνη, και όταν το κινητό πλησίαζε προς κάποιο ραντάρ, εμφάνιζε μια χαρακτηριστική ένδειξη.

Την περίοδο εκείνη, εκατοντάδες άνθρωποι βεβαίωναν ότι είχαν δοκιμάσει το κόλπο, άλλοι τόσοι ορκίζονταν ότι είχε πετύχει όταν το δοκίμασε κάποιος φίλος τους, και λιγότεροι υποστήριζαν ότι το δοκίμασαν και πέτυχε. Πολλοί λίγοι έλεγαν ότι απέτυχε. Το χαρακτηριστικό ήταν ότι την πληροφορία τη μετέφεραν συνήθως άτομα υψηλής νοημοσύνης, κατά κανόνα ιδιαίτερα αξιόπιστα, που δε θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για μυθομανία, και χωρίς επιρρέπεια σε φούσκες και κινήσεις εντυπωσιασμού.

Τελικά, η πληροφορία αποδείχτηκε ότι δεν περιείχε την παραμικρή αλήθεια. Αυτό όμως δεν ήταν το κυριότερο θέμα που απασχόλησε μερικούς φίλους, που το φαινομενικά ασήμαντο γεγονός τους κίνησε την περιέργεια. Οι ερωτήσεις που τέθηκαν ήταν:

Γιατί διαδόθηκε τόσο εύκολα μια ανυπόστατη πληροφορία, με δεδομένη μάλιστα την έλλειψη οποιουδήποτε εμφανούς συμφέροντος που θα μπορούσε να εξυπηρετεί η διάδοσή της;

Απάντηση: Αμφιβάλλω ότι η Nokia, η Eriksson και η Siemens βασίζουν την προώθηση των προϊόντων τους σε υπόνοιες ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά. Είναι πια τελείως βέβαιο: τα κινητά δεν τηγανίζουν αυγά (αν και οι τελευταίες μελέτες για την ακτινοβολία γεννούν κάποιες αμφιβολίες), δε ρουφάνε τη σκόνη από μακριά, δεν αποτελούν αξιόπιστα υποκατάστατα δονητών (εκτός από μερικά παλιά μοντέλα – προσοχή, όσα διαθέτουν gps πλοηγούς μπορεί να βραχυκυκλώσουν άσχημα), και φυσικά δεν ανιχνεύουν τα ραντάρ. Η εξήγηση για τη διάδοση της πληροφορίας είναι η ουσία της θεωρίας των φημοειδών. Αποδεικνύεται ότι η διάδοση είναι απλώς αναπόφευκτη και η αιτία γι’ αυτό κρύβεται στις ίδιες τις ιδιότητες της πληροφορίας.

Γιατί στους φορείς αυτής της διάδοσης συμπεριλαμβάνονταν αξιόπιστα υποκείμενα;

Απάντηση: Αυτό είναι ένα από τα κύρια κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια πληροφορία φημοειδές. Η διάδοση από αξιόπιστο σε αξιόπιστο άτομο εξασφαλίζει τη μη εξακρίβωση αφού η πηγή την καθιστά υποτίθεται ασφαλή. Με την αναγωγική μέθοδο εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι η πρώτη πηγή (και «πατέρας») της πληροφορίας οφείλει να είναι ένα αξιόπιστο άτομο.

Και η απόλυτη ερώτηση:

Από πού προήλθε αυτή η πληροφορία; Γιατί γεννήθηκε;

Η απάντηση είναι εύκολη: Γεννήθηκε γιατί κάποιος την επινόησε.

Και γιατί κάποιος να επινοήσει μια τέτοια πληροφορία;

Απάντηση: Μα είναι πολύ απλό: Για να ΠΑΙΞΕΙ!

Η συγκλονιστική αυτή διαπίστωση οδήγησε στη θεμελίωση της θεωρίας των φημοειδών, μιας σχεδόν άχρηστης θεωρίας.

Η συνέχεια στο επόμενο post.

ΑΡΜ: Βασικές αρχές

1. Τα αρχικά ΑΡΜ σημαίνουν: Ανεξέλεγκτη Ροή Μαλακίας.

2. Η ΑΡΜ έχει εσωτερική οργάνωση και ακολουθεί τους κανόνες της λογικής, της επιστήμης και του ορθολογισμού και τους εφαρμόζει σε ένα άλλο επίπεδο, στη σφαίρα του μη πραγματοποιήσιμου, και σίγουρα του φαινομενικά μη χρήσιμου.

3. Η ΑΡΜ καταλήγει να ερμηνεύει τα φαινόμενα. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας συχνά είναι η παραγωγή φαινομενικά άχρηστων θεωριών.

4. Η ΑΡΜ συχνά δανείζεται από το σουρεαλισμό.

5. Η ΑΡΜ είναι μια ανοικτή θεωρία. Όλοι μπορούν να τη διαμορφώσουν, με την υποχρέωση να μην αποκλίνουν από τις βασικές της αρχές.

6. Η βασική κινητήρια δύναμη για την παραγωγή ΑΡΜ είναι η ακατανίκητη τάση του εγκεφάλου να αποβάλλει το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ταυτόχρονα όμως να οργανώνει τη γνώση και να κατανοεί τον κόσμο.

7. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είναι ικανοί για ΑΡΜ. Ποικίλα αίτια αποτρέπουν τους ανθρώπους από το να ΑΡΜολογούν.

Η κοινή συνιστώσα των αιτίων αυτών είναι η βλακώδης βεβαιότητα ότι, πάση θυσία, πρέπει να είναι κανείς σοβαρός.

ΑΡΜ: Σχεδίασμα πρώτο

Θυμάστε τις διακοπές που κάνατε με φίλους ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο έτος; Την ακατανίκητη τάση σας να κάνετε συνεχώς χιούμορ, να μιλάτε μόνο για ανούσια θέματα χωρίς ειρμό και στόχο παρά μόνο να γελάσετε και να εκτονωθείτε; Μέχρι εδώ καλά. Πάμε τώρα παρακάτω: Ανακαλέστε τη μαγική στιγμή που το παραλήρημα σας άρχισε να ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ. Η διαδοχή των φράσεων απέκτησε συνοχή και στόχο, χωρίς όμως ρεαλισμό και εφαρμοσιμότητα. Χωρίς να εκφυλιστεί σε συζήτηση για σημαντικά θέματα. Αυτή είναι η στιγμή που κατακτήσατε την ΑΡΜ.

Τρεις φοιτητές αράζουν στα βραχάκια στη Χρυσοπηγή της Σίφνου. Και επειδή η μαλακία τους έχει βαρέσει στο κεφάλι, παρά τις εκατοντάδες προφυλακτικών που αναπαύονται ανενόχλητα στις βαλίτσες τους, αναπόφευκτα καταλήγουν σε μια συζήτηση σαν κι αυτή (συμπεριλαμβάνεται στο παρακάτω κείμενο η αυτολογοκρισία του γράφοντα, η περιβόητη αυτο-ρύθμιση, το ιερό graal του blogging: όπου, οι απαράδεκτες εκφράσεις αντικαθίστανται από τις λόγιες ομόλογές τους):

- Η στεριά απέναντι είναι η Σαντορίνη;

- Γιατί, σκέφτεσαι να κολυμπήσεις;

- Ναι, πεθύμησα ποτάκι στο Franco.

- Ναι, καλά, τα αιδοιάρια πεθύμησες και σε βλέπω να διασχίζεις τη θάλασσα τρέχοντας πάνω στο νερό σαν cartoon.

- Από την ερωτικήν έξαψιν θα γίνεις Hovercraft.

- Αααχαχα Hovercraft…

- Ναι ενώ εσείς γαληνέψατε, αυνανισταί, εδώ πέρα, και θα σας χάλαγε μια βολτίτσα στη Σαντορίνη.

- Νομίζω ότι είναι η Πάρος.

- Ποια Πάρος ρε αυνανιστά, η Σαντορίνη είναι, φαίνεται και η Θηρασιά.

- Ναι ρε, σιγά μη φαίνεται και η μικρή Καμένη.

- Πλάκα πλάκα, αν το ηφαίστιο εκραγεί χαλαρά μας έχει καταπιεί το τσουνάμι εδώ που καθόμαστε.

Τι γνώμη έχετε γι’ αυτή τη συζήτηση; Βρισκόμαστε σε οικεία ύδατα. Στα χωράφια της απλής, καθημερινής μαλακίας. Τώρα όμως…

- Μια στιγμή, εξαρτάται…

- Από τι;

- Ένα λεπτό, εδώ που καθόμαστε είμαστε σε ύψος, ας πούμε 10 μέτρα;

- Ας πούμε.

- Η απόσταση ως τη Σαντορίνη είναι ας πούμε 40 μίλια, δηλαδή περίπου 70 χιλιόμετρα;

- Για προχώρα.

- Ο σεισμός και η έκρηξη θα γίνουν φυσικά αισθητά και εδώ. Άρα σαν έξυπνα παιδιά που είμαστε δε θα κάτσουμε να απολαύσουμε το θέαμα αλλά θα αρχίσουμε να τρέχουμε προς τα πίσω.

- Πίσω και πάνω.

- Με ταχύτητα ας πούμε …

Κυρίες και κύριοι…

- … 4 χιλιόμετρα την ώρα

- Νομίζω ότι σου λείπει η ταχύτητα του τσουνάμι. Και το ύψος του. Καλύτερα να το κάνεις πιο αφαιρετικό.

- Δηλαδή;

- Δηλαδή ας πούμε: Η_τσουν το ύψος του τσουνάμι, με ανάλογη σχέση με την ένταση του σεισμού, ας πούμε Ε_σεισμ, με σταθερά k. Έστω V_τσουν η ταχύτητα του τσουνάμι, που δε σχετίζεται με την ένταση. Και S η απόσταση μεταξύ Σίφνου – Σαντορίνης. Εμείς τώρα κινούμαστε με…

- Τι λες ρε αυνανιστά, έχεις ξεφύγει. Πήρες τίποτα;

- Άσ’ τον μ’ αρέσει!

- …κινούμαστε λέω…

…ετοιμαστείτε…

- … με ταχύτητα V_3φίλοι σε έδαφος με κλίση x μοιρών και πρέπει να διανύσουμε απόσταση ώστε να φτάσουμε σε ύψος μεγαλύτερο από Η_τσουν. Δηλαδή, αν s η απόσταση που θα τρέξουμε, έχουμε H_3φίλοι=s*ημx, όπου H_3φίλοι= Η_τσουν – h (το ύψος που βρισκόμαστε τώρα), και έχουμε Η_τσουν–h= s*ημx, όπου s=V_3φίλοι*t, όπου t=S/V_τσουν, άρα τελικά Ε_σεισμ * k – h = V_3φίλοι * S * ημx / V_τσουν. Δηλαδή πρέπει να τρέξουμε με ταχύτητα V_3φίλοι=V_τσουν*( Ε_σεισμ * k – h) / S*ημx !!!

…καλωσήρθατε στην ανεξέλεγκτη ροή μαλακίας!

- Τον – αυνανιστή - ρε - παιδιά!. Το φαντάζεσαι για θέμα πανελλαδικών; Διεστραμμένο!

- Έχω κι εγώ να προσθέσω κάτι: η ταχύτητα V_3φίλοι εξαρτάται από πολλούς συντελεστές: k_πείνας, z_{ερωτικής εξάψεως}, το Hovercraft που λέγαμε…

- Παιδιά, νομίζω ότι είναι η Πάρος, αφού κοιτάμε ανατολικά…

- Ε, αφόδευσον ημάς με την Πάρο…

Επιστροφή στην καθημερινή μαλακία.

Τέλος πάντων είναι γνωστό ότι η Σαντορίνη δε φαίνεται από τη Σίφνο. Οι τρεις φίλοι χαζεύουν την Αντίπαρο.

Αχ, η γενιά της Πατριδογνωσίας...

Η πρώτη θεωρία ή ΑΡΜ: η βασιλική οδός που οδηγεί στις άχρηστες θεωρίες

Ο όρος ΑΡΜ είναι ήδη αρκετά αμφιλεγόμενος στους κόλπους μιας εκλεκτής παρέας αποτελούμενης από ανθρώπους που ερίζουν για την πατρότητά του. Σύμφωνα με μια εκδοχή, τα αρχικά σημαίνουν Ανεξέλεγκτη Ροή Μαλακίας.

Στην πιο πρωτόγονη μορφή του, το φαινόμενο είναι γνωστό και πλειστάκις παρατηρημένο, κανείς όμως δεν μπήκε στον κόπο να το περιγράψει.

Ανεξέλεγκτη ροή μαλακίας είναι το φαινόμενο που παρουσιάζεται όταν ομάδες ατόμων που γνωρίζονται τόσο καλά ώστε να μη χρειάζεται να αναλωθούν σε διαλόγους που περιέχουν χρήσιμη πληροφορία, απαλλάσσονται από άγχη και κοινωνικές συμβάσεις και επιτρέπουν στους εγκεφάλους τους να παράγουν νοητικά απόβλητα, σειρές από σκέψεις και φράσεις με εσωτερική λογική μεν, πλήρως αποσυνδεδεμένες από την κοινή λογική δε.

Σε μια πιο προηγμένη μορφή της, η ΑΡΜ οδηγεί στη σύνθεση Άχρηστων Θεωριών.

Μανιφέστο εντός παρενθέσεως

Μερικές κουβέντες εντός παρενθέσεως. Αναδημοσιεύω το κείμενο από το Blog Nylon.gr, που τιτλοφορείται «Μανιφέστο των blogs», με κάθε επιφύλαξη για το κατά πόσο με εκφράζει.

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Για τα γεγονότα που πυροδότησαν αυτή την προσπάθεια παραπέμπω στο περιεκτικότατο post του Chaca-Khan

Μπορεί να είμαι φρεσκότατος blogger αλλά είμαι παλιά καραβάνα γενικώς, γι’ αυτό παίρνω το θάρρος για μερικά σχόλια.

Σχετικά με το press.gr. Η διάδοση μιας ανεπιβεβαίωτης πληροφορίας και κυρίως η σύνθεση de novo μιας δήθεν πληροφορίας είναι τέχνη και ταυτόχρονα μικρόβιο και ψευδαίσθηση εξουσίας. Το internet και τελευταία ειδικά τα blogs είναι το τέλειο μέσο για αυτό το παιχνίδι. Άρα ήταν αναμενόμενο να εμφανιστούν τέτοια φαινόμενα. Οι συνθήκες όμως που κάνουν εκρηκτικό το μίγμα δε σχετίζονται με το internet. Είναι πολιτικές και κοινωνικές και περιστρέφονται γύρω από τη βεβαιότητα ότι όλοι οι πολιτικοί είναι χωμένοι στη διαφθορά, το ίδιο και οι δημοσιογράφοι και οι πάντες. Ότι ένα τεράστιο παιχνίδι παίζεται ερήμην μας. Αν ο κόσμος είχε εμπιστοσύνη στους θεσμούς, οι πληροφορίες θα ήταν το πολύ τίποτα urban legends και θα μιλούσαν για τεράστιους αρουραίους στους υπονόμους. Οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για συκοφαντία σε βάρος τους έχουν καλλιεργήσει αυτό το κλίμα. Τώρα τους φταίνε τα blogs.

Η προσπάθεια επιβολής κανονισμών και μεθόδων ελέγχου του φαινομένου blogs είναι απολύτως αναμενόμενη. Και άργησε ανησυχητικά, αν θέλουμε να είμαστε κριτικοί απέναντι στην αποτελεσματικότητα του λεγόμενου κινήματος των bloggers. Συντάσσομαι με την αντίδραση ενάντια σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης, εκφοβισμού ή ακόμα και φίμωσης. Με την επιφύλαξη της επισήμανσης ότι, επειδή ο μαλάκας είναι ανίκητος, θα υπάρξουν διάφοροι δούριοι ίπποι που θα χρησιμοποιήσουν τη βολική ανωνυμία της blogόσφαιρας για ταπεινούς σκοπούς. Η επαγρύπνηση απαιτείται.

Σχετικά με το μανιφέστο τώρα, υπάρχουν δυο πράγματα: Το ένα είναι τα blogs ως μέσο έκφρασης και διάδοσης της πληροφορίας, τα οποία οφείλουν να διέπονται από κανόνες που γενικώς θα συμβαδίζουν με τους νόμους των κοινωνιών. Τα δεύτερο είναι η ομάδα των bloggers που χρησιμοποιεί αυτό το μέσο για να αναδείξει την ανάγκη για αλλαγή, ίσα δικαιώματα, δικαιοσύνη, ευαισθησία, καλαισθησία και ειλικρινή επικοινωνία. Δεν έχω καταλάβει σε ποιο από τα δύο αφορά το μανιφέστο. Γιατί το πρώτο χρειάζεται κανόνες δεοντολογίας (ή «ιπποσύνης») και όχι μανιφέστα, ενώ το δεύτερο είναι τόσο ετερόκλητο και αυθόρμητο που κάθε προσπάθεια καθοδήγησης ή κεντρικού ελέγχου θα πέσει στο κενό.

Κλείνει η παρένθεση.

Jouons!

Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω τους φίλους μου Hypocrite lecteur και Φιλήμονα που με κάλεσαν σε ένα ιστολογιακό παιχνίδι. Και όταν λέω φίλους το εννοώ γιατί ποιος θα καλούσε κάποιον που σχολιάζει στο blog του μια φορά κάθε 20 μέρες; Με συγκινούν γιατί τα βιώματα τα παιδικής μου είναι πολύ σκληρά: κανένας δεν ήθελε να παίξει με το παράξενο παιδάκι με τα γυαλιά που μίλαγε συνέχεια για θεωρίες. Το παιχνίδι αυτό λέγεται 123 και είναι πολύ ωραίο: πρέπει να βρείς το πιο κοντινό βιβλίο σου και να αντιγράψεις τη σελίδα 123, και συγκεκριμένα την πέμπτη περίοδο στο blog σου.

Ξεπερνώντας το σοκ της συνειδητοποίησης της αμάθειάς μου, αφού πήρα μια γεύση του τι διαβάζει ο μέσος Έλληνας blogger, και κυρίως ποιο βιβλίο βρίσκεται τυχαία δίπλα του, συμμετέχω κι εγώ, χωρίς όμως να δύναμαι να σας εντυπωσιάσω, φίλοι μου. Ανοίγω το δεξί συρτάρι του γραφείου που κάθομαι και τραβάω το μοναδικό βιβλίο. Έχει τίτλο «Det nye testamente» και πρόκειται για την Καινή Διαθήκη στα νορβηγικά. Ευτυχώς παράλληλα τίθεται και η αγγλική μετάφραση, ώστε στη δεύτερη στήλη της σελίδας 123 διαβάζουμε από το κατά Μάρκον:

“I tell you therefore, whatever you ask in prayer, believe that you have received it and it will be yours. And whenever you stand praying and you have a grievance against anyone, forgive him so that your Father in heaven may forgive you your trespasses.”

Ορίστε, κάτι μάθαμε και σήμερα: Ότι ο Paulo Coelho διάβασε την Καινή Διαθήκη στα νορβηγικά.

(Δεν παραθέτω τη νορβηγική απόδοση γιατί μπορεί να με εντοπίσει η Gunvor που με ψάχνει ακόμα).

Καλώ κι εγώ (I summon…) το φίλο μου Dr Herbert Steinert του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, και τους Επικούριο, Charles Manson, Charles Bronson και Μπομπ το Μάστορα. Όλο και κάτι ενδιαφέρον θα διαβάζουν. Άντε, καλώ κι ένα υπαρκτό πρόσωπο (ο Θεός να το κάνει), τον Ελέφαντα.

Πρελούδιο ΙΙ

Λίγους μήνες μετά, ένα κείμενο του Richard Feynman με έβαλε σε σκέψεις:

Κάποτε κάποιος από τους συνεργάτες του προσπάθησε να τον φέρει σε δύσκολη θέση όταν έμαθε ότι ο νομπελίστας φυσικός προσπαθούσε να ορίσει τους κανόνες και τις εξισώσεις που διέπουν την κίνηση των πιάτων που πετούσαν οι φοιτητές στον αέρα παίζοντας.
«Γιατί; Τι νόημα έχει να το κάνεις αυτό; Ποια η χρησιμότητα μιας τέτοιας θεωρίας;» θα τον ρώτησε, έχοντας στο μυαλό του τα σημαντικότερα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν ένα μεγάλο επιστήμονα.
«Το ζητούμενο δεν είναι η χρησιμότητα. Το ζητούμενο είναι το παιχνίδι», απάντησε ο Feynman. «Η χρησιμότητα θα βρεθεί μετά».

Πρώτη υποψία, λοιπόν, ότι ένα ευγενές κίνητρο κατασκευής μιας θεωρίας ίσως είναι απλώς το παιχνίδι.

Ύστερα ήρθε το Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο.
Σε ένα μνημειώδες του κείμενο, ο U. Eco κατασκευάζει ένα άψογο σύμπλεγμα επιχειρημάτων και αποδεικνύει ότι είναι αδύνατη η κατασκευή ενός χάρτη σε κλίμακα 1:1. Σε πολλά άλλα κείμανά του, μάλιστα, φλερτάρει με την κατασκευή άχρηστων θεωριών και «πρωτοκόλλων» συμπεριφοράς ή «οδηγιών χρήσεως», για περιστάσεις εντελώς εκτός πραγματικότητας.

Καλό το Όνομα του Ρόδου, μείζων το Εκκρεμές, αλλά μ’ αυτά τα κείμενα ο Eco εισάγει ένα νέο πεδίο της διανόησης. Σε μια σειρά από κείμενα, αφήνει τη σκέψη του να παίξει, ακολουθεί υπαρκτούς κανόνες και, όπως ο Feynman, καταλήγει σε συμπαγή κατασκευάσματα, που αιωρούνται στον αιθέρα ενός σύμπαντος μη εφικτού, μη χρήσιμου και εν τέλει ολοκληρωτικά μη σημαντικού.

Ποια διαφορά έχουν οι θεωρίες αυτές από τις θεωρίες των εφηβικών μου χρόνων; Νομίζω ότι η μεγάλη διαφορά είναι το κίνητρο και αφετηρία για την κατασκευή. Ο wannabe famous neurosurgeon θέτει στον εαυτό του ένα στόχο: να ερμηνεύσει. Άλλοι θέτουν άλλους στόχους: να ταξινομήσουν, να διευκολύνουν, να... Όσο χιούμορ κι αν χρησιμοποιήσουν, όσο γέλιο κι αν προκαλέσουν, είναι καταδικασμένες να ξεχαστούν και να αποτύχουν. Τα κατασκευάσματα του Feynman και του Eco, εκκινούν από την επιθυμία για παρερμηνεία του σύμπαντος, με όπλο τους κανόνες του και την απλή παρατήρηση. Δημιουργήθηκαν χωρίς σκοπό, για τη χαρά του παιχνιδιού! Κανένα άγχος για τη χρησιμότητα. Ίσως και σαν αντίδραση στην ακατανίκητη τάση των ανθρώπων να ερμηνεύουν και να προσπαθούν να προβλέψουν κάθε τι, ειδικά σχετιζόμενο με την ανθρώπινη συμπεριφορά, με διάφορες θεωρίες του ποδαριού. Όπως του φίλου μας στη βόρεια πόλη, το 1997. Και όλων μας, φυσικά.